Eenmaal wakker geworden in Firenze mochten we al terug op zoek naar onze eindbestemming, Rome. Gelukkig hadden we dit keer onze jeugdherberg al geboekt, zodat we zonder al te veel zorgen konden genieten van onze laatste dagen vakantie.
Op zondag in Rome is alles heel rustig. Ideaal om de sixtijnse kapel te gaan bezoeken dachten we. Maar nee, die bleek op zondag gesloten. We konden wel zonder aanschuiven een kijkje gaan nemen bij onze paus in het Vaticaan!
Dat was uiteindelijk ook wel de moeite. De zondagsmis was ook nog bezig, zodat het wel een apart bezoekje werd.
Na veel omzwervingen in Rome kropen we die avond vermoeid in ons bed. We konden wel een goede portie slaap gebruiken. Helaas dacht onze supercoole kamergenote "B.A." daar anders over. Zij tracteerde ons een ganse nacht op gebabbel, haar schitterende zangtalent en andere mooie geluiden. Daarenboven was er nog een internationaal snurkconcert te horen!
Voor onze laatste dag liepen we nog rond op de weinige plekjes van Rome die ons nog niet bekend waren. We verkenden nog de artistieke buurt, een paar andere kleine pleintjes en aten voor een laatste keer pasta! (wat anders?!)
Italië, Arrividerci!
woensdag 20 oktober 2010
terug in Rome...
zondag 17 oktober 2010
Zatte Italianen in Firenze
Na een lange en vermoeiende treinreis kwamen we toe in Firenze. Daar begon onze zoektocht naar overnachting! We trokken naar de jeugdherberg die onze stoere Ierse ons had aangeraden. Helaas, we konden er enkel de volgende nacht terecht. Via de website van couchsurfing vonden we een goedkope B&B. Gelukkig, want betaalbare overnachting vinden in Firenze is geen makkie.
Onze B&B leek eigenlijk meer op een couchsurfplaats. We mochten er namelijk slapen in een kamertje naast de living van een bejaarde italiaanse man.
Gezien het vrijdag was, wilden we nog wel eens het nachtleven daar verkennen. We kwamen terecht in een Ierse pub met "ambetante Italianen". We kunnen ondertussen de conclusie maken dat Italianen niet tegen drank kunnen. We moesten hun aanklampend gedrag trachten te ontwijken. Gelukkig zijn we hierin al sterk geoefend!
Die zelfde avond ontmoetten we nog een Hollandse wereldreiziger. Al liftend belandde hij in Firenze en zou die nacht in het park slapen. We vragen ons nog af of hij het overleefd heeft, want het regende die nacht nog bakken uit de hemel.
De eerste regen op onze reis deed ons blijkbaar toch niet zo'n deugd. We geraakten maar moeizaam uit ons nest en onze spieren deden ook al moeilijk. Na de verhuis naar de jeugdherberg dronken we een lekker kopje koffie in een gezellig steegje. Het gaf ons de nodige boost om terug Firenze in te duiken.
Naast de impressionante basiliek Santa Maria, met tekeningen op de gevel in grijsgroene tinten, gingen we verder naar een gigantisch groot park. Onze spieren konden we al weer volledig los lopen! We werden er op de top van de berg wel beloond met een panoramisch zicht op Firenze.
's Avonds spraken we af met iemand van couchsurfing. De bedoeling was dat hij ons wat verder zou inleiden in de stad, maar gezien de regen hielden we het voor bekeken. We genoten verder van de zangsessies op een van de vele pleintjes, ontdekten een bar met live optreden en leerden 2 nederlandstalige meisjes kennen. Zij werkten samen op een Italiaanse boerderij en trekken nu verder rond.
Op sluitingstijd werden we op straat gegooid in de gietende regen om zo terug onze jeugdherberg op te zoeken.
We zaten in een erg internationale jeugdherberg. een Braisliaans meisje, een vrouw uit Vancouver (Canada) en een sympathiek meisje uit china. Ze leerden ons al snel een woordje Chinees praten, zoals "sjeu sjeu" en "bouche bouche". Dit betekent "jaja" en "nee nee". Zij leerde op haar beurt al vlug enkele woordjes Nederlands. Zo kon ze al snel met ons meezeveren!
groetjes,
Nathalie en Lieselot
Onze B&B leek eigenlijk meer op een couchsurfplaats. We mochten er namelijk slapen in een kamertje naast de living van een bejaarde italiaanse man.
Gezien het vrijdag was, wilden we nog wel eens het nachtleven daar verkennen. We kwamen terecht in een Ierse pub met "ambetante Italianen". We kunnen ondertussen de conclusie maken dat Italianen niet tegen drank kunnen. We moesten hun aanklampend gedrag trachten te ontwijken. Gelukkig zijn we hierin al sterk geoefend!
Die zelfde avond ontmoetten we nog een Hollandse wereldreiziger. Al liftend belandde hij in Firenze en zou die nacht in het park slapen. We vragen ons nog af of hij het overleefd heeft, want het regende die nacht nog bakken uit de hemel.
De eerste regen op onze reis deed ons blijkbaar toch niet zo'n deugd. We geraakten maar moeizaam uit ons nest en onze spieren deden ook al moeilijk. Na de verhuis naar de jeugdherberg dronken we een lekker kopje koffie in een gezellig steegje. Het gaf ons de nodige boost om terug Firenze in te duiken.
Naast de impressionante basiliek Santa Maria, met tekeningen op de gevel in grijsgroene tinten, gingen we verder naar een gigantisch groot park. Onze spieren konden we al weer volledig los lopen! We werden er op de top van de berg wel beloond met een panoramisch zicht op Firenze.
's Avonds spraken we af met iemand van couchsurfing. De bedoeling was dat hij ons wat verder zou inleiden in de stad, maar gezien de regen hielden we het voor bekeken. We genoten verder van de zangsessies op een van de vele pleintjes, ontdekten een bar met live optreden en leerden 2 nederlandstalige meisjes kennen. Zij werkten samen op een Italiaanse boerderij en trekken nu verder rond.
Op sluitingstijd werden we op straat gegooid in de gietende regen om zo terug onze jeugdherberg op te zoeken.
We zaten in een erg internationale jeugdherberg. een Braisliaans meisje, een vrouw uit Vancouver (Canada) en een sympathiek meisje uit china. Ze leerden ons al snel een woordje Chinees praten, zoals "sjeu sjeu" en "bouche bouche". Dit betekent "jaja" en "nee nee". Zij leerde op haar beurt al vlug enkele woordjes Nederlands. Zo kon ze al snel met ons meezeveren!
groetjes,
Nathalie en Lieselot
zaterdag 16 oktober 2010
couchsurfing in verona
In verona toegekomen werden we opgewacht aan de bushalte door onze mexicaanse, naar eigen zeggen mannelijk uitziende, host Andres.
Hij doctoreert ook al in de geneeskunde waardoor medische hulp in Italie voor ons nooit meer een probleem zal worden.
Het zoeken van mentale hulp na 2 weken samenreizen is natuurlijk een ander verhaal.
Hij loodste ons met veel plezier door de stad van Romeo en Juliette. Waarbij hij het bijzonder grappig vond ons de meest romantische plekjes te laten zien.
De romantische kitch druipt er wel af in de stad.
De 2 romantische zielen die we natuurlijk zijn, vonden we de stad terug een hoogtepunt.
Na de lange wandeling en het feit dat venetie behoorlijk in onze benen was gekropen, besloten we om een rustig avondje te houden.
Onze host stelde voor om naar een rood cafetje te gaan dichtbij zijn appartement.
Zijn vrienden waren daar ook van de partij zodat het die avond een gezellige boel werd.
We schaafden onze kennis bij van het Italiaanse bier -ondertussen kunnen we toch ook al een beetje zeggen dat wij internationale biersommeliers geworden zijn- en werkten er verder aan onze Spaanse en Italiaanse woordenschat.
Toen we merkten dat onze ogen steeds maar bleven dichtvallen besloten we maar om onze slaapplaats op te gaan zoeken.
Dag erop dwaalden we rond in Verona by daytime.
Toch wel een hele mooie stad.
We gingen een bezoekje brengen bij Juliette. Als kers op de taart besloten we ook nog vlug om een trein te nemen naar het Gardameer.
Zodat we een romantische strandwandeling konden maken bij zonsondergang.
s avonds werden we bij onze host dan terug verwend met -jaja terug- een lekkere pastaschotel. Dit keer hadden we Andres als kok.
Samen met zijn roommate Allessandro hielden we daarna een dj-contest waarbij we heel wat nieuwe muziek leerden kennen.
Ons feestje ging door tot de vroege uurtjes.
Maar toen de lichtelijk aangeschoten Allessandro vertelde dat hij opgewonden geraakte bij het zien van de halfnaakte Japanse mannen van kodo, wisten we dat we maar beter konden gaan slapen.
Verona, we loved it!
groetjes,
donderdag 14 oktober 2010
venetia!!!!
Op de trein naar Venetie begonnen we na te denken over een mogelijke slaapplaats. De treinrit duurde 4 uren, dus tijd genoeg om te beginnen te bezinnen, dromerig naar het prachtige landschap te kijken, na te denken,....
Gelukkig had Lieselot een reisgids meegebracht over venetie. Daar werd Foresteria Valdese vermeld als een goedkoop slaapadresje.
Foresteria Valdese is een jeugdherberg in een oude protestanse kerk. Toen we daar toekwamen waanden we ons onmiddellijk in een klooster! Witte oude lakens, een gigantische slaapzaak met alle bedden op een rij, oude half afgevallen fresco's op het plafond.... Zelfs het regime deed er ons aan een soort klooster denken. Bij aankomst mochten we al direct beginnen met ons bed op te maken. Elke ochtend moesten we vroeg opstaan om te ontbijten in een grote refter.
We hadden er wel een prachtig uitzicht over de stad en zaten er pal in het centrum.
Al vlug ontwikkelden we er een paar niewe hobbies:
- snachts rondcrossen in de smalle steegjes als de stad leeg gelopen is.
-zwartrijden op de metroboten.
-ons als 25 jarige studenten voordoen om korting te bekomen.
-picknicken met italiaanse kaas en wijn aan de Rialtobrug.....
Savonds maakten we ook nog kennis met een Ierse kamergenote die op zoek was naar een Italiaanse romance. Jammergenoeg oefende we al voor onze ogen. Waardoor ze wonder bh haar truitje recht voor onze neus dichtknoopte.
Later die avond bleek dat haar enthousiast geklap op de muziek van het st-marcoplein geen vruchten had opgeleverd.
We hebben ons later nog ontpopt tot ware helden van de jeugdherberg om te zorgen dat ze s ochtends vroeg haar vlucht terug naar huis haalde.
Want de vrijgevochten Ierse kende het begrip "wekker" ook al niet.
Gelukkig sprongen wij voor haar in de bres.
Anders liep ze er nog steeds rond.
Voor de rest was venetie zeker en vast de moeite.
De smalle steegjes, de gondels,...
Misschien wel een beetje "over toeristisch". Maar toch wel eens de moeite waard om gezien te hebben.
Nog steeds zomerse groetjes,
woensdag 13 oktober 2010
couchsurfing in Perugia bij Mr Garrison.
Na een lange treinreis tussen de bergtoppen van de Apenijnen belandden we bij Mr Garrison en zijn roommate Joseph. Mr Garrison is een leerkracht die graag "ok" zegt en Joseph studeert geneeskunde.
Gezien we onze energie die dag nog niet kwijt konden waren we blij dat ze ons die avond mee op stap namen.
Na een stevige wandeling op en neer in de straatjes kwamen we terecht bij een feestje bij een Italiaan thuis.
Door het late uuur werden we getuige van hoe dronken Italianen eruit kunnen zien. Eén tegen de kast, nog 4 achter de koelkast, 3 aan het waggelen,....
Ondertussen hadden we al een opvang geopend voor zatte Italianen.
Eén iemand gaf ons zelfs de politieke raad dat de Vlamingen meer boel in eigen land moesten gaan zoeken tegen de Walen.
De volgende dag werden we wakker met prachtig zicht op de Apenijnen. Mr Garrison had ons zijn slaapkamer afgestaan en sliep naar eigen zeggen "ergens onder een brug".
Niet alleen werden we verrast door een Italiaans ontbijt. Mr Garrison stelde ook voor om onze gids te zijn en ons Perugia te laten zien.
Hij gidste ons langs veel kleurrijke huisjes, mooie uitzichten,... We doken de ondergrondse stad in, aten er de lekkerste gelato. Op de kop toe kregen we savonds kookles door Joseph. Hij maakte een lekkere pastaschotel die ons na de vermoeiende dag wel smaakte.
De pasta (nummer 35??) moest nog verteerd worden, dus deden we nog een wandeling in de stad die eindigde in de gezellige Irish pub.
We konden nog eens op het gemak bekomen van ons bezoekje aan deze mooie stad. En konden al eens beginnen denken aan ons verblijf in Venetie.
Couchsurfing daar bleek heel erg moeilijk te zijn, kamperen bij een nacht van 7 graden toch iets te koud...
De volgende ochtend sprongen we de trein op, terug het avontuur tegemoet.....
Gezien we onze energie die dag nog niet kwijt konden waren we blij dat ze ons die avond mee op stap namen.
Na een stevige wandeling op en neer in de straatjes kwamen we terecht bij een feestje bij een Italiaan thuis.
Door het late uuur werden we getuige van hoe dronken Italianen eruit kunnen zien. Eén tegen de kast, nog 4 achter de koelkast, 3 aan het waggelen,....
Ondertussen hadden we al een opvang geopend voor zatte Italianen.
Eén iemand gaf ons zelfs de politieke raad dat de Vlamingen meer boel in eigen land moesten gaan zoeken tegen de Walen.
De volgende dag werden we wakker met prachtig zicht op de Apenijnen. Mr Garrison had ons zijn slaapkamer afgestaan en sliep naar eigen zeggen "ergens onder een brug".
Niet alleen werden we verrast door een Italiaans ontbijt. Mr Garrison stelde ook voor om onze gids te zijn en ons Perugia te laten zien.
Hij gidste ons langs veel kleurrijke huisjes, mooie uitzichten,... We doken de ondergrondse stad in, aten er de lekkerste gelato. Op de kop toe kregen we savonds kookles door Joseph. Hij maakte een lekkere pastaschotel die ons na de vermoeiende dag wel smaakte.
De pasta (nummer 35??) moest nog verteerd worden, dus deden we nog een wandeling in de stad die eindigde in de gezellige Irish pub.
We konden nog eens op het gemak bekomen van ons bezoekje aan deze mooie stad. En konden al eens beginnen denken aan ons verblijf in Venetie.
Couchsurfing daar bleek heel erg moeilijk te zijn, kamperen bij een nacht van 7 graden toch iets te koud...
De volgende ochtend sprongen we de trein op, terug het avontuur tegemoet.....
zaterdag 9 oktober 2010
Gelato, pasta and Roma....
Na enkele dagjes Rome kunnen we de stad wel aanbevelen. (de trevifontein, de slaapplaats van berlusconi, het Pantheon, het verblijf van Ratzinger,...)
Lieselot ontwikkelde haar nieuwe hobby: drukke straten oversteken en de drukke auto's doen stoppen.
(Want dat is in principe hier erg normaal)
Nathalie werd de plaatselijke reporter. Naast het nemen van vele foto's voor de toeristen, klom ze al op naar een interview over Rome voor de Russische televisie.
Ondertussen zijn we ook al geoefend om pasta te verteren op de nuchtere maag. En konden we ongezien binnenglippen in een galerij om een privè-kunstcollectie te gaan bewonderen.
Door een U2-concert waren we gedwongen onze jeugdherberg te verlaten en het eens op een camping uit te proberen.
Camping plus is echt wel een aanrader. Net buiten Rome, prachtig uitzicht. Alleen moesten we onze tent op gravel parkeren wat toch niet zo simpel bleek.
Na veel getover en gefoefel met piquetten, is het dan toch gelukt.
Maar terug een pluspuntje voor de camping: savonds konden we Italiaanse grasparkieten en trotse pauwen gaan bewonderen in de disco.
We voelden ons helemaal thuis in deze plaatselijk zoo... ahum!
's Morgens hadden we terug een misverstandje met de Italiaanse cultuur. We wilden gaan zwemmen onder een stralende zon. Maar de receptioniste vertelde in shock dat het zwembad niet open ging op zo'n "freaking cold" day.
Die Italianen toch, gelukkig zijn wij in het land om hen wat nieuwe cultuur bij te brengen.
We doen ons best,
groetjes,
--
--
vrijdag 8 oktober 2010
Het begon allemaal op...
de dag waar alles goed ging. Geen treinen die staakten of waarop we plots geweigerd worden. Geen flessen die spontaan openbreken op het perron, waardoor kleren nogal beginnen te stinken. Geen gemekker van een loketbediende omdat we teveel bagage meezeulen.
Neen helemaal niets. We begrepen er geen snars van. We vlogen naar Rome alsof het de normaalste zaak ter wereld is.
We waren er toch niet helemaal gerust in gezien ons "zwaar verleden".
Maar toen klommen we op naar onze tweede beproeving: het vinden van overnachting.
De eerste jeugdherberg die we per email reserveerden bleek dan toch volzet te zijn waardoor we terug op straat belandden. De vriendelijke Italiaan aan de receptie kon ons wel verder helpen. Met een kaartje en wat goed advies konden we onze zoektocht verder zetten.
Uiteindelijk konden we terecht in de jeugdherberg "colors", vlakbij het vaticaan.
En eenmaal we onze kamer volgooiden, doken we het mooie Rome in.
Rome bleek dan ook echt de max te zijn. Gezellige steegjes, om elke hoek een prachtig gebouw die je telkens met verstomming doet slaan.
Plus ook het feit dat we terug in de zomer zijn beland. sAvonds zaten we zo nog om 22h in onze zomeroutfit een flesje wijn te degusteren aan de Trevifontein.
Later die avond liepen we nog een oude bekende tegen het lijf. Jaja, niemand minder dan de Italiaanse versie van Libie.
"libie" werkt hier als ober in een restaurant en vond ons blijkbaar ook grappig. Toen we vertrokken moesten we kost wat kost op de foto in de keuken.
Terug in de jeugdherberg maakten we kennis met onze kamergenotes. Gezien er dit keer geen jongens op de kamer waren en geen koppels waren er gelukkig dit keer geen opgewonden nachtgeluiden waar te nemen. :-)
Zodat Lieselot eens een "met rust gelaten nacht" in een jeugdherberg beleefde.
Vele zomerse groetjes,
Neen helemaal niets. We begrepen er geen snars van. We vlogen naar Rome alsof het de normaalste zaak ter wereld is.
We waren er toch niet helemaal gerust in gezien ons "zwaar verleden".
Maar toen klommen we op naar onze tweede beproeving: het vinden van overnachting.
De eerste jeugdherberg die we per email reserveerden bleek dan toch volzet te zijn waardoor we terug op straat belandden. De vriendelijke Italiaan aan de receptie kon ons wel verder helpen. Met een kaartje en wat goed advies konden we onze zoektocht verder zetten.
Uiteindelijk konden we terecht in de jeugdherberg "colors", vlakbij het vaticaan.
En eenmaal we onze kamer volgooiden, doken we het mooie Rome in.
Rome bleek dan ook echt de max te zijn. Gezellige steegjes, om elke hoek een prachtig gebouw die je telkens met verstomming doet slaan.
Plus ook het feit dat we terug in de zomer zijn beland. sAvonds zaten we zo nog om 22h in onze zomeroutfit een flesje wijn te degusteren aan de Trevifontein.
Later die avond liepen we nog een oude bekende tegen het lijf. Jaja, niemand minder dan de Italiaanse versie van Libie.
"libie" werkt hier als ober in een restaurant en vond ons blijkbaar ook grappig. Toen we vertrokken moesten we kost wat kost op de foto in de keuken.
Terug in de jeugdherberg maakten we kennis met onze kamergenotes. Gezien er dit keer geen jongens op de kamer waren en geen koppels waren er gelukkig dit keer geen opgewonden nachtgeluiden waar te nemen. :-)
Zodat Lieselot eens een "met rust gelaten nacht" in een jeugdherberg beleefde.
Vele zomerse groetjes,
Abonneren op:
Posts (Atom)