Boehoe... het is echt niet plezant om dit te moeten schrijven, onze laatste post.
We hadden wel nog een maand kunnen rontrekken in de states. Maar jammer genoeg zitten we nu in een vliegtuig richting Brussel.
De laatste dagen in new york zijn echt nog super geweest. We logeerden er in Wiliamsburg, echt de coolste buurt van new york.
Veel jonge mensen, veel creativiteit, een hele toffe vibe. En last but not least: hele toffe bars!
De eerste avond nam Rebecca ons mee naar een release party van een website voor vrouwelijke drummers. Zij en vriendin waren echt hele chille mensen om mee op te trekken. Hebben er ons goed mee geamuseerd.
Via hen leerden we ook Ralf kennen en met hem hadden we bierdiscussie n°3541. Maar eerlijk gezegd had hij toch ook wel een heel uitgebreide kennis over de Amerikaanse en Britse biercultuur. Hij gaf ons ook het adres van een biercafé in brooklyn. (Barcade).
Die we volgens hem echt wel eens moesten gaan uitchecken om zo overtuigd te geraken dat Amerikanen toch ook wel deftig bier kunnen brouwen.
De dag erop besloten we ook om Manhatten links te laten liggen en de boel downtown te gaan verkennen. En we hebben er geen spijt van gekregen. Er zijn downtown zoveel leukeren buurten dan het gekke uptown.
Ook bedfort avenue was voor ons echt wel de place to be. Gezellige platenwinkels, supertoffe tweedehanswinkels (beacon's closet!!!!)
Onze laatste dag in ny was echt wel genieten!
Ook savonds hadden we terug een topavond. We ontdekten er de bar van Ralph en de sympathieke barman joe zag het helemaal zitten om ons in te wijden in de amerikaanse biercultuur.
Vooral 'le raison d'être' en de 'pumpkin ale' kon onze smaakpupillen wel bekoren.
Later die avond leerden we nog een typisch mexicaans gerechtje kennen: tamales!
SUPERLEKKER!
Normaal gezien kun je dit enkel vinden aan de westkust, dus hebben we echt geluk gehad.
Ondertussen beseften dat we wel dat we konden vertrouwen op de suggesties van onze vriend Ralph. Dus sleurden we hem de volgende dag mee om ons de laatste belangrijke plaatsen van NY te tonen.
Terug was dit een goed idee, want we deden een hele mooie wandeling over de brooklyn bridge. (een echte aanrader!)
Daarna nam hij ons mee naar dé bekendste pizzatent van brooklyn. We moesten er wel een uur in de rij staan om binnen te mogen. Maar Ralf verzekerde ons dat dit zeker de moeite waard!!
Toen we eindelijk binnen waren en onze pizza voorgeschoteld kregen werd het voor nathalie allemaal te veel. Ze kreeg er zelfs een appelflauwte van. Maar gelukkig hebben de Amerikanen steeds cola in de buurt en een slok ervan was dan ook het ideale hulpmiddel! Gered door de cola dus!
Toen we dachten dat het ergste van die dag voorbij was waren we er weeral ferm naast. Blijkbaar vergeten dat we nog een vliegtuig moesten nemen!
Zonder problemen zoefden we richting onze terminal. Maar we trokken er pas echt onze ogen open toen we de chaos op JFK zagen. Van rijen kon je niet bepaald spreken en nog minder van een incheckbalie. Er stonden enkele computers waarop we onze tickets konden afprinten maar die leken allemaal niet te werken. Na een halfuur proberen konden we na veel miserie uiteindelijk toch onze tickets afdrukken. Maar de stress sloeg terug toe toen we de massa zagen die stonden aan te schuiven bij de bagage dropp-off.
Het vliegtuig halen leek er op die manier voor ons gelijk echt niet meer in te zitten. Na 40 minuten wachten kregen we het bericht dat iedereen, waarvan de vlucht vroeger vertrok, vooraan in de rij mocht gaan staan. De vriendelijke bediende vertelde ons wel om wat op te schieten. Waar haalde ze dat vandaag??? Ze toonde ons wel nog de weg naar ons volgend obstakel: de security.
Opnieuw hetzelfde scenario: gigantisch veel volk en chaos. Uiteindelijk werden we terug afgeropen en konden we terug vooraan in de rij gaan staan. Zodat we op het nippertje onze vlucht haalden!!!!
Met andere woorden: JFK de frustrerendste luchthaven ooit!
Op het vliegtuig konden we gelukkig eens herademen en terugblikken op al onze avonturen en belevenissen!
België zal zeker terug wat wennen worden!
Maar we kunnen toch echt wel spreken van een reis uit de duizend!
Zoveel zotte dingen gedaan, zoveel prachtige mensen ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt, zoveel overweldigende natuurlandschappen gezien.
We gaan altijd met een glimlach aan de states kunnen terugdenken.
Voila dat was ons verhaal! Nu is het eens aan jullie!
We zijn allebei heel erg benieuwd wie er dit jaar allemaal met ons is meegereisd. Af en toe kregen we een mailtje van één van jullie met wat aanmoedigingen. Maar we zouden het heel erg leuk vinden om eens te weten wie de onzichtbaren waren.Ook om ons wat over onze states-heimwee te helpen!
Dus maak jullie gerust eens bekend met een reactie wat jullie van onze rondzwervingen vonden.
Vele groetjes,
zondag 27 september 2009
woensdag 23 september 2009
de stoerste madammen van het land in chicago en omstreken
De laatste dag in Vegas hadden we een sterk verlangen om weg te vluchten uit de stad. Een dag op de strip was genoeg om ons brain in overload te doen gaan. Vegas is tof om eens te zien, maar alles komt toch nogal onnatuurlijk over! Ook onze ADHD bacterie van in bourbon street was nog alltijd niet zo goed verteerd. We besloten dus maar om ons brain wat rust te gunnen en de natuurlijk in te trekken! En groot gelijk hadden we! De woestijn buiten Vegas is gewoonweg prachtig.
Met een andere couchsurfer deden we een hike in de valley of fire. Het rotslandschap deed ons met verstomming slaan. Af en toe zagen we ook tekeningen van de vroegeren indianenstammen die er leefden.
We waren weer in een heel andere wereld beland!
Ook de zonsondergang was er waanzinnig mooi.
Toen onze couchsurfer daarna voorstelde om te gaan zwemmen, konden we niet weigeren. Al de hele dag was het waanzinnig warm en het wandelen in de woestijn deed onze zweetklieren al helemaal op hol slaan. We konden zwemmen in een privezwembad van een vriend van hem plus relaxen in het bubbelbad. Op de achtergrond konden we ook de lichten zien van de Strip. Even leek het alsof dit weer allemaal fantasie moest zijn.
De dag erop verlieten we vegas. Ergens wel wat jammer, want we hadden in die twee dagen niet echt kunnen optrekken met onze hosts, serita en haar vriend.
Het was een heel sympathiek koppel die ons toch wel last minute in huis nam. Blijkbaar hadden die twee ook echt wel een heel druk sociaal leven, want elke avond waren ze wel weg naar een of ander feestje. We werden telkens mee uitgenodigd, maar elke keer arriveerden we wat laat op ons appartement. Ergens wel jammer!
Maar we hebben wel uitgebreid kennis kunnen maken met hun buren. die kwamen ons altijd invititeren om koffie te komen drinken in hun apparement (met terug uitzicht over de strip natuurlijk). En koffie kunnen we natuurlijk nooit weigeren!
We waren voor hen ook de eerste belgen die ze ooit ontmoet hebben. Hopelijk hebben we dus een beetje een goede indruk nagelaten!
Ze vonden belgie al bij al toch een raar land. Af zou dit iets meer vertellen over ons?
Bij het vertrek uit Vegas hadden we ook nog een heel sympathieke taxichauffeur. ze zag er rond de 60 jaar uit, maar was toch ozo geinteresseerd in onze reisverhalen. ze werd er zelfs zo door aangestoken dat ze besloot om zich te registeren op couchsurfing. om zo volk van over heel de wereld in haar kot te hebben.
Was echt grappig!
Minder grappig werd het allemaal toen we op de luchthaven arriveerden. We zoefden naar onze gate waar er een lange wachtrij stond bij de incheckbalie. We waren wel al wat laat maar uit alles bleek dat we goed stonden en ze nog aan het inchecken waren. Toen we aan het loket waren kregen we het nieuws dat ons vliegtuig net twee minuten ervoor vertrokken was. Miserie! Miserie!
We begrepen er niets van. De bediende zag er wat minder miserie in en vertelde ons dat er binnen de twee uur nog een vlucht vertrok naar chicago. We stonden daarvoor al op de reservelijst om mee te kunnen. Lieselot en ik waren weer helemaal content! Eindelijk weer wat actie en spanning op onze reis.
Zouden we die dag nog in Chicago geraken?
Of zouden we dan toch nog moeten gaan trouwen in de weddingchapel?
Tien minuten voor de vlucht vertrok kregen we het verlossende antwoord dat we mee mochten. Wat een geluk!
Chicago had weer heel wat anders in petto. We hadden eindelijk het gevoel terug in een 'normale' stad te belanden! De stad kwam ook ergens heel vertrouwd over.
Een tegenslag was wel dat het regende toen we toekwamen. Na een week zon en 35 graden waren we dit niet meer gewoon!
Onze host justin had zijn naam niet gestolen en dacht dat hij alle meisjes kon versieren. Hij had helaas niet gerekend op twee stoere belgische.
We wisten zijn haantjesgedrag wel in te tomen door een paar plastieken borsten in zijn zetel te leggen en hem duidelijk te maken dat we ondertussen revolvers aangeschaft hadden. Voor de rest was chicago echt ontspannend. De eerste herfstzonnestralen kwamen door de eerste gekleurde bladeren en het blauwe water van het michigan meer deed ons toch even mijmeren naar een fietsavontuur.
Savonds konden we in een lokale pub nog een leuk singersongwriter optredentje meepikken, waarbij een parodie over Belgie niet kon ontbreken. (we zaten op de eerste rij).
Justin nam ons ook nog mee naar een metal burger tent, waar we de grootste maar ook wel de lekkerste hamburger van onze reis aten. De burger bleef wel nog een dag opsmijten, zodat we er twee dagen hebben kunnen van genieten.
Ook nog iets heel erg tofs, in het Fieldmuseum van Chicago hebben we waanzinnig grote skeletten van dinosaurussen kunnen zien! Was heel erg indrukwekkend!
Ondertussen zijn we aanbeland bij Rebekka in Brooklyn, New York. Eens benieuwd wat we hier voor onze laatste dagen zullen beleven!
Vele stoere maar ook wel vermoeide groetjes,
Nathalie en Lieselot
maandag 21 september 2009
zondag 20 september 2009
onze wedding in las vegas.....
Nog even iets over de magische dag in Tuscon.
De dag kon helemaal niet meer stuk toen we na onze hike besloten om op de top van de mount lemmon de zonsondergang te gaan bekijken.
De hemel en de bergen veranderden in een schilderachtige kleuren en de regenboog maakte het plaatje helemaal af.
savonds in de tuin van Scott konden we dromen onder de heldere sterrenhemel waar we er duidelijk de melkweg en de verschillende sterrenstelsels konden zien.
Nathalie kon er helemaal geen afscheid van nemen en besloot onder de blote hemel te slapen. Een heel aparte ervaring!
De volgende dag was er opnieuw geen wolkje aaan de hemel te bespeuren. Terwijl scott zijn ogen probeerde open te houden op het werk, verkenden wij de stad. Ook in Tuscon leken ze een heel gezellige hippie koffie-shop te hebben. epics!
we voelden er ons heel erg thuis.
Na onze vermoeiende shopdag, toch 1 iets gekocht, pikte Scott ons op in de stad. En besloten we te gaan zwemmen, eindelijk!
Vlakbij zijn huis hebben ze een supercool zwembad met allerlei glijbanen en een enorm koud waterbekken en brubbelbad.
De ideale combinatie om het kind in ons terug tot leven te brengen. Scott leek ons gezelschap te aprecieren en weer gingen we de zotste conversaties of tot in de late uurtjes.
De derde dag was het tijd om te fietsen, joehoe!
De hippie fietsenwinkel bleek de ideale plaats te zijn om leuke fietsten te vinden en goed advies te verkrijgen over prachtige fietspaden. Fietsen door de woestijn is toch een heel avontuur!
Plots had de fiets van Nathalie er geen zin meer in en besloot zijn band te laten ploffen. Joepie, nu mochten we te voet langs de woestijn verder wandelen. Kwestie van het landschap eens op verschillend manieren te ontdekken.
Aangekomen aan een koffieshop besloten we aan scott het telefoonnummer van de fietsenwinkel te vragen. het draaide er op uit dat hij weer voor ons in de bres sprong.
die avond heeft hij ook voor ons gekookt. wij dachten dat hij dat zo graag deed en verschoten dan ook toen we zijn dagboek lazen. :)
Na drie dagen te fantaseren over mountainlions moesten en zouden we op onze laatste dag in arizona een mountainlion zien in het echt. Toen we vier minuten na het sluiten van het desert museum arriveerden, kregen we te horen dat we niet meer binnenmochten.
we waren natuurlijk fel ontgoocheld. gelukkig verscheen er langs de weg een bordje met de woorden international wild life museum. waarop we het stuur in die richting draaiden. Deze keer hadden we meer geluk ondanks het late uur was een vriendelijke man bereid om ons onze langverwachte mountainlion te laten zien. Echt indrukwekkend!!!!!
De dagen in Tuscon waren echt fantastisch, maar plots kwamen de avonturiers in ons weer naar boven. We hadden zin in weer wat geks. Besloten om af te zakken naar the city of sin. Nathalie deed een noodoproep op couchsurfing voor een slaapplaats. Een koppel bood ons een slaapkamer aan voor enkele nachten. And we were off to vegas!
Toen we aankwamen in vegas, voelden we ons terug als twee kleine kinderen in een gigantische speeltuin. Roetsjbanen langs de casino's, een piramide midden in de stad,...
Je kan het zo niet zo gek voorstellen of we zagen het voor ons.
Ook onze slaapplaats was er echt de max. Terug hadden we een roofdeck met een fantastich uitzicht over de strip!!!
We hadden weer serieus wat moeite om het allemaal te geloven. Vegas is crazy!!!!
Later die avond zagen we online dat andrew, onze allereerste host in de states, ook in vegas was. Heel toevallig!
Hij was in de stad voor de jaarlijkse conferentie van zijn werk. We besloten dan ook om samen met onze new yorkse friend de strp te gaan verkennen.
Tijdens onze verkenningstocht kwamen we allerlei bizarre atracties tegen. We werden opgeschrikt door een vulkaanuitbarsting, overweldigd door gigantisch opspringende fonteinen en meegesleurd in een oorlog op een piratenschip tussen feministische vrouwen en stoere piraten.
Af en toe zagen we ook een koppeltje die wou trouwen. jaja, want naast de speeltuin attracties vind je in las vegas ook de ene weddingchapel na de andere. Als hoogtepunt zagen we in de 24h drive in weddingchapel een koppeltje trouwen in een limo.
ooozoo romantisch.
tot de volgende!
groetjes,
vrijdag 18 september 2009
het leven in de woestijn tussen cactussen en mountainlions!
Na al de gekke foto's en onze bijzondere nuchtere laatste post nog wat reisverhalen over de afgelopen dagen...
Nog eventjes terug iets over new orleans.
De avond voor onze vlucht besloten we om bourbon street te ontdekken. En inderdaad Bourbon street is dikke fun. We konden 'handgranates' drinken en zelfs werpen, voelden ons terug als twee kleine kinderen op een gigantische kermisattractie. Alles zag er leuk en vol entertainement uit! Gelukkig dat we geen ADHD hebben of we geraakten er nooit meer weg! We verloren er ook de tijd gigantisch uit het oog zodat we savonds de taxi naar huis mochten nemen. (de streetcar was namelijk al lang gaan slapen). Maar wat een manier om het hoofdstuk new orleans af te sluiten!
De volgende ochtend stonden we een beetje lightheaded op maar we waren toch zo blij dat we uit het druilige en grijze new orleans achter ons konden laten. Eerlijk gezegd was het alles behalve een sportief avontuur en we vreesden er al een beetje voor dat we nooit meer uit onze routine van slapen tot smiddags en wachten tot de regen was zouden geraken. (en in een dikke amerikaan zouden veranderen).
De vlucht zelf was terug een serieuze bumpy flight zodat we terug laag moesten vliegen en een mooi zicht hadden over de olievelden van texas. Want jaja, voor de tweede keer hadden we een tussenlanding in houston, Texas. Maar ons geluk kon pas helemaal niet op toen we landden in phoenix, Arizona.
Scott wachtte ons op aan de luchthaven en bracht ons veilig naar zijn hometown Tuscon. Tijdens de twee uur durende rit konden we af en toe al een glimp opvangen van de gigantische cactussen en het wondermooie landschap. Het voelde aan of we opnieuw op reis waren vertrokken.
Aangekomen in scott's place kwam alles heel vertrouwd over. Je moet namelijk weten dat we hem hebben leren kennen in Duitsland toen we in Trier aan het fietsen waren. Tijdens ons fietsweekendje ginter bood hij ons een couch aan. Scott was toen namelijk daar gestationeerd als piloot op de amerikaanse luchtbachtbasis. Het was echt al te gek om alle meubels terug die we gezien hadden in duitsland zodat het een beetje voelde als thuiskomen. Het huis van hem was eigenlijk ook al te gek. We waren weer tussen al die luxe en konden weer eventjes op adem komen. Wat ook heel erg leuk was is dat zijn huis in een suburb gelegen is, omgeven door woestijn de plaatselijke sterrenwacht. We konden in zijn tuin zelfs de melkweg zien en enkele planeten. En natuurlijk af en toe een vallende ster... Echt magisch!!!
De dag erop is zo moeilijk te beschrijven, het was echt de perfect day! (vooral de foto's spreken hier voor zich).
Smorgens toverde Scott een magisch ontbijt voor onze neus en hij was ook erg enthousiast om ons zijn werkplaats te laten zien. Ondertussen is Scott terug gestationeerd in de luchtmachtbasis van arizona. We hadden veel geluk dat het een zondag was en er weinig activiteit en grote controle was op de luchtmachtbasis. We moesten maar twee gesprekjes gaan doen met oversten vooraleer we binnen mochten in de restricted area. Alle geluk dat we geen mohammed en el sjarif heten en geen lange baarden hebben. (We hadden die ochtend onze vrouwelijke hormonenkuur correct ingenomen!)
Het was echt gek om er rond te wandelen en de gevechtsvliegtuigen te zien! Aangevuld met heel wat interessante weetjes van Scott. Natuurlijk hebben we vlug alle zwakke plekken gedecteerd om binnenkort het land te verroveren....ssstht! Der heeft hier nog niemand door dat we stiekem terroristen aant worden zijn.
Maar het was echt enorm de moeite om het allemaal te bekijken!
Daarna moesen en zouden we gaan hiken... De hike leek heel erg surreeel met overal gigantische cactussen en een landschap om u tegen te zeggen. Lieselot wou vooral de mountainlions zien. Vooral toen ze al de bordjes begon te lezen met leuke aanduidingen als "beware of mountainlions, if you see them fight back because you will be fighting for your life". Ze voelde er zich meteen thuis. Maar na enkele korte demonstraties over je hoe je heb moet aanpakken (zie foto's) konden we eraan beginnen.
De dag werd nog superleuk... Maar daarover meer een volgende keer... Nu weeral een chronisch slaaptekort zodat we dringend moeten gaan maffen!
Ondertussen zijn we trouwens in las vegas beland. Maar hoe dat komt, kom je een volgende keer te weten!
Ons reisverhaal wordt met de dag gekker!
Zelfs wij hebben soms moeite om wakker te worden en te beseffen in welke stad, en in welk nieuw avontuur we nu terug zijn beland!
Nog eventjes terug iets over new orleans.
De avond voor onze vlucht besloten we om bourbon street te ontdekken. En inderdaad Bourbon street is dikke fun. We konden 'handgranates' drinken en zelfs werpen, voelden ons terug als twee kleine kinderen op een gigantische kermisattractie. Alles zag er leuk en vol entertainement uit! Gelukkig dat we geen ADHD hebben of we geraakten er nooit meer weg! We verloren er ook de tijd gigantisch uit het oog zodat we savonds de taxi naar huis mochten nemen. (de streetcar was namelijk al lang gaan slapen). Maar wat een manier om het hoofdstuk new orleans af te sluiten!
De volgende ochtend stonden we een beetje lightheaded op maar we waren toch zo blij dat we uit het druilige en grijze new orleans achter ons konden laten. Eerlijk gezegd was het alles behalve een sportief avontuur en we vreesden er al een beetje voor dat we nooit meer uit onze routine van slapen tot smiddags en wachten tot de regen was zouden geraken. (en in een dikke amerikaan zouden veranderen).
De vlucht zelf was terug een serieuze bumpy flight zodat we terug laag moesten vliegen en een mooi zicht hadden over de olievelden van texas. Want jaja, voor de tweede keer hadden we een tussenlanding in houston, Texas. Maar ons geluk kon pas helemaal niet op toen we landden in phoenix, Arizona.
Scott wachtte ons op aan de luchthaven en bracht ons veilig naar zijn hometown Tuscon. Tijdens de twee uur durende rit konden we af en toe al een glimp opvangen van de gigantische cactussen en het wondermooie landschap. Het voelde aan of we opnieuw op reis waren vertrokken.
Aangekomen in scott's place kwam alles heel vertrouwd over. Je moet namelijk weten dat we hem hebben leren kennen in Duitsland toen we in Trier aan het fietsen waren. Tijdens ons fietsweekendje ginter bood hij ons een couch aan. Scott was toen namelijk daar gestationeerd als piloot op de amerikaanse luchtbachtbasis. Het was echt al te gek om alle meubels terug die we gezien hadden in duitsland zodat het een beetje voelde als thuiskomen. Het huis van hem was eigenlijk ook al te gek. We waren weer tussen al die luxe en konden weer eventjes op adem komen. Wat ook heel erg leuk was is dat zijn huis in een suburb gelegen is, omgeven door woestijn de plaatselijke sterrenwacht. We konden in zijn tuin zelfs de melkweg zien en enkele planeten. En natuurlijk af en toe een vallende ster... Echt magisch!!!
De dag erop is zo moeilijk te beschrijven, het was echt de perfect day! (vooral de foto's spreken hier voor zich).
Smorgens toverde Scott een magisch ontbijt voor onze neus en hij was ook erg enthousiast om ons zijn werkplaats te laten zien. Ondertussen is Scott terug gestationeerd in de luchtmachtbasis van arizona. We hadden veel geluk dat het een zondag was en er weinig activiteit en grote controle was op de luchtmachtbasis. We moesten maar twee gesprekjes gaan doen met oversten vooraleer we binnen mochten in de restricted area. Alle geluk dat we geen mohammed en el sjarif heten en geen lange baarden hebben. (We hadden die ochtend onze vrouwelijke hormonenkuur correct ingenomen!)
Het was echt gek om er rond te wandelen en de gevechtsvliegtuigen te zien! Aangevuld met heel wat interessante weetjes van Scott. Natuurlijk hebben we vlug alle zwakke plekken gedecteerd om binnenkort het land te verroveren....ssstht! Der heeft hier nog niemand door dat we stiekem terroristen aant worden zijn.
Maar het was echt enorm de moeite om het allemaal te bekijken!
Daarna moesen en zouden we gaan hiken... De hike leek heel erg surreeel met overal gigantische cactussen en een landschap om u tegen te zeggen. Lieselot wou vooral de mountainlions zien. Vooral toen ze al de bordjes begon te lezen met leuke aanduidingen als "beware of mountainlions, if you see them fight back because you will be fighting for your life". Ze voelde er zich meteen thuis. Maar na enkele korte demonstraties over je hoe je heb moet aanpakken (zie foto's) konden we eraan beginnen.
De dag werd nog superleuk... Maar daarover meer een volgende keer... Nu weeral een chronisch slaaptekort zodat we dringend moeten gaan maffen!
Ondertussen zijn we trouwens in las vegas beland. Maar hoe dat komt, kom je een volgende keer te weten!
Ons reisverhaal wordt met de dag gekker!
Zelfs wij hebben soms moeite om wakker te worden en te beseffen in welke stad, en in welk nieuw avontuur we nu terug zijn beland!
dinsdag 15 september 2009
something like that....... just like that....
"dear diary,
today my goofy friends nathalie and lieselot rode their rented bicycles as far from the bike store as possible before they popped their tire. Then they called me to save the day, yet again. When will I ever stop having to be the hero in their lives. It's okej though... when I got home, they paid me back by making me a GREAT dinner....!!! Oh, wait... no, I cooked the dinner too.... while they took a long relaxing bath. I hope it will work out better tomorrow. :'( Just kidding, diary. They are really the best people ever (they are making me say this or i am in big trouble). Sooon, and I can only imagine the joy of that day, they will be gonE!!!! Off to San Francisco, or Las Vegas, or Chicago... ANYWHERE but here... please god help me ... save me from the agony that is Nathalie and Lieselot.(ok, mr hanes: all of our friend our reading this, so please make a bit of positive ending in your diary) "ummmm.... er.....ok, something positive...... i know... i can do this....ummmmmmm..... well, they have really nice hair???"
zondag 13 september 2009
The most amazingly incredible sunset we've ever seen.
Hiking Between Mountain Lions and the Cactus
pictures of washington
2-hanging out in our 'hotelroom'
3-white house
4-lieselot has a dream
5-nathalie thinks she is obelix.
vrijdag 11 september 2009
het regenseizoen gooit roet in het eten, of net niet?
Nog eventjes iets over onze zware dagen in baltimore:
De laatste dag dat we er verblijven, waren we van plan om een fair te bezoeken. Waar mensen gaan pronken met hun grootste groentes, dikste kippen. Maar het weer zag er alles behalve goed uit. We besloten dan maar om ford mchenry te ontdekken. Rob Wilson vergezelde ons, een oude vriend van Dave. Rob zelf vond ons echt entertainment en grappig. Wie ook niet eh! Hij ging er ook mee akkoord om met zijn BMX een spion te spelen in de nieuwe oorlog waarbij de Belgen Amerika zullen veroveren.
Wij weten ondertussen namelijk al alle zwakke plekken in de verdediging van de amerikanen, weten hoe we de aanval moeten inzetten EN weten hoe we de amerikanen kunnen omkopen. (Met belgisch bier natuurlijk)
Na deze interessante namiddag savonds terug een nieuwe bar ontdekt (de hoeveelste kunnen we niet meer zeggen).
Ook nog een bijzonder interessant weetje over Baltimore: de klok daar leerde ons elk uur een nieuw vogelgeluidje. We zijn ondertussen echte profs geworden en kunnen precies vertellen welk geluid de grote gehoornde uil maakt tot het geluid van de lokale geriemde vissenjager.
Wie hiervoor interesse heeft, vanaf oktober kun je ons boeken voor een boeiende vogelgeluidenshow!
Met andere woorden: ik en lieselot hebben het zeveren nog steeds niet afgeleerd in amerika. We hopen op beterschap eenmaal terug op belgische bodem.
Momenteel zitten we in New Orleans en verblijven we bij Kurt. 5 jaar geleden was Kurt de eerste gast die Nathalie bij haar thuis hostte. Hij pikte ons op aan de luchthaven om ons naar onze volgende verblijfplaats te brengen: het mooie huis van zijn grootmoeder dat hij deelt met een aantal roommates. Naast zijn drukke bezigheden (studeren en werken) moet hij ook het huis een beetje opknappen na de orkaan Katrina. Vooral de benedenverdieping werd aangetast door de overstroming en daar kan je de schade nog heel goed zien. Ook in het straatbeeld kun je nog heel goed zien welke ellende er hier moet geweest zijn.
De eerste dag gingen we op zoek naar de streetcar. (in new orleans zeg je dat namelijk tegen een de tram) Na een halfuur was er van de streetcar nog geen spoor te bekennen en begon het als zot te regenen! De regen viel met tonnen uit de lucht. Het schamele zeiltje waar we onder schuilden kon amper weerstand bieden. Na nog een half uurtje wachten kwam onze streetcar eindelijk aangereden...
In het centrum aanbeland begonnen we ons te realiseren dat fietsen in zo`n weer echt onbegonnen werk zou zijn. We kwamen er een beetje weemoedig van en in een gezellig cafeetje in het Frans kwartier begonnen we te dromen over exotische bestemmingen. Hoe meer we droomden, hoe meer we verlangden naar de zon. Op het einde van de middag vonden we dat we er gewoon moesten voor gaan! `America, the land of opportunities`
Thuis gekomen vlogen we achter de pc en brainstormden we over een alternatieve reisroute. Plots kwamen we op het idee om onze long time no see friend Scott in Arizona een bezoekje te brengen. Zo gezegd, zo gedaan! Na een superheerlijke maaltijd, bereid door een echte chefkok (en roommate van Kurt) boekten we onze vlucht!
Gisteren goot het opnieuw met bakken uit de lucht en na een superlekkere koffie brachten we een bezoekje aan het kunstmuseum van New Orleans. We kwamen tot de ontdekking dat de beeldjes en kannetjes van de kringloopwinkel ook in aanmerking zouden komen als kunstobjecten in Amerika. We denken er ondertussen aan om ook een kunstmuseum te beginnen in Amerika.
Rondom het kunstmuseum bevond zich het citypark, het was er echt gigantisch mooi. De bomen waren echt prachtig met takken die overal rondkronkelen.
Terug gekomen uit het park besloten we te bekomen met een koffietje in jaja onze vertrouwde koffieshop.
We moeten hier ook wel eventjes vertellen dat die shops hier altijd enorm gezellig zijn. Meestal ga je hier gewoon naartoe om te werken achter je laptop of een goed boek te lezen die er altijd voorradig zijn of om er een vergadering te doen. Het is er altijd gezellig druk.
Toen we gezellig aan het kletsen waren boven onze koffietjes kwam Kurt ook binnengewandeld vergezeld met zijn homework.
Van toeval gesproken.
Gisterenavond zijn we hebben we samen met kurt eens het franse quartier bezocht. In een heel speciale russisch cafeetje gezeten.
En de plaatselijke irish pub ook eens aangedaan! Twas wel de moeite! We vonden het allebei heel erg gezellig.
Kurt was een goede biergids, door zijn reis door belgie weet hij blijkbaar nog heel goed welke goede biersmaak de belgen hebben!
Trouwens we zijn ondertussen ook wel een beetje nieuwsgierig wat er daar allemaal gebeurt aan de andere kant van het water.
Jullie mogen gerust hier ook een beetje updates posten! Kwestie dat we nog mee zijn met alles eh!
Allez, wij gaan hier de regen nog eens gaan trotseren!
Morgen vliegen we dus richting zon en prachtige natuur!
groetjes,
De laatste dag dat we er verblijven, waren we van plan om een fair te bezoeken. Waar mensen gaan pronken met hun grootste groentes, dikste kippen. Maar het weer zag er alles behalve goed uit. We besloten dan maar om ford mchenry te ontdekken. Rob Wilson vergezelde ons, een oude vriend van Dave. Rob zelf vond ons echt entertainment en grappig. Wie ook niet eh! Hij ging er ook mee akkoord om met zijn BMX een spion te spelen in de nieuwe oorlog waarbij de Belgen Amerika zullen veroveren.
Wij weten ondertussen namelijk al alle zwakke plekken in de verdediging van de amerikanen, weten hoe we de aanval moeten inzetten EN weten hoe we de amerikanen kunnen omkopen. (Met belgisch bier natuurlijk)
Na deze interessante namiddag savonds terug een nieuwe bar ontdekt (de hoeveelste kunnen we niet meer zeggen).
Ook nog een bijzonder interessant weetje over Baltimore: de klok daar leerde ons elk uur een nieuw vogelgeluidje. We zijn ondertussen echte profs geworden en kunnen precies vertellen welk geluid de grote gehoornde uil maakt tot het geluid van de lokale geriemde vissenjager.
Wie hiervoor interesse heeft, vanaf oktober kun je ons boeken voor een boeiende vogelgeluidenshow!
Met andere woorden: ik en lieselot hebben het zeveren nog steeds niet afgeleerd in amerika. We hopen op beterschap eenmaal terug op belgische bodem.
Momenteel zitten we in New Orleans en verblijven we bij Kurt. 5 jaar geleden was Kurt de eerste gast die Nathalie bij haar thuis hostte. Hij pikte ons op aan de luchthaven om ons naar onze volgende verblijfplaats te brengen: het mooie huis van zijn grootmoeder dat hij deelt met een aantal roommates. Naast zijn drukke bezigheden (studeren en werken) moet hij ook het huis een beetje opknappen na de orkaan Katrina. Vooral de benedenverdieping werd aangetast door de overstroming en daar kan je de schade nog heel goed zien. Ook in het straatbeeld kun je nog heel goed zien welke ellende er hier moet geweest zijn.
De eerste dag gingen we op zoek naar de streetcar. (in new orleans zeg je dat namelijk tegen een de tram) Na een halfuur was er van de streetcar nog geen spoor te bekennen en begon het als zot te regenen! De regen viel met tonnen uit de lucht. Het schamele zeiltje waar we onder schuilden kon amper weerstand bieden. Na nog een half uurtje wachten kwam onze streetcar eindelijk aangereden...
In het centrum aanbeland begonnen we ons te realiseren dat fietsen in zo`n weer echt onbegonnen werk zou zijn. We kwamen er een beetje weemoedig van en in een gezellig cafeetje in het Frans kwartier begonnen we te dromen over exotische bestemmingen. Hoe meer we droomden, hoe meer we verlangden naar de zon. Op het einde van de middag vonden we dat we er gewoon moesten voor gaan! `America, the land of opportunities`
Thuis gekomen vlogen we achter de pc en brainstormden we over een alternatieve reisroute. Plots kwamen we op het idee om onze long time no see friend Scott in Arizona een bezoekje te brengen. Zo gezegd, zo gedaan! Na een superheerlijke maaltijd, bereid door een echte chefkok (en roommate van Kurt) boekten we onze vlucht!
Gisteren goot het opnieuw met bakken uit de lucht en na een superlekkere koffie brachten we een bezoekje aan het kunstmuseum van New Orleans. We kwamen tot de ontdekking dat de beeldjes en kannetjes van de kringloopwinkel ook in aanmerking zouden komen als kunstobjecten in Amerika. We denken er ondertussen aan om ook een kunstmuseum te beginnen in Amerika.
Rondom het kunstmuseum bevond zich het citypark, het was er echt gigantisch mooi. De bomen waren echt prachtig met takken die overal rondkronkelen.
Terug gekomen uit het park besloten we te bekomen met een koffietje in jaja onze vertrouwde koffieshop.
We moeten hier ook wel eventjes vertellen dat die shops hier altijd enorm gezellig zijn. Meestal ga je hier gewoon naartoe om te werken achter je laptop of een goed boek te lezen die er altijd voorradig zijn of om er een vergadering te doen. Het is er altijd gezellig druk.
Toen we gezellig aan het kletsen waren boven onze koffietjes kwam Kurt ook binnengewandeld vergezeld met zijn homework.
Van toeval gesproken.
Gisterenavond zijn we hebben we samen met kurt eens het franse quartier bezocht. In een heel speciale russisch cafeetje gezeten.
En de plaatselijke irish pub ook eens aangedaan! Twas wel de moeite! We vonden het allebei heel erg gezellig.
Kurt was een goede biergids, door zijn reis door belgie weet hij blijkbaar nog heel goed welke goede biersmaak de belgen hebben!
Trouwens we zijn ondertussen ook wel een beetje nieuwsgierig wat er daar allemaal gebeurt aan de andere kant van het water.
Jullie mogen gerust hier ook een beetje updates posten! Kwestie dat we nog mee zijn met alles eh!
Allez, wij gaan hier de regen nog eens gaan trotseren!
Morgen vliegen we dus richting zon en prachtige natuur!
groetjes,
woensdag 9 september 2009
philly/washington/baltimore
eindelijk terug wat tijd gevonden voor een vlugge update!
Zoals misschien al eerder verteld: philly was great!
Ook onze host James was echt de max! Hij bleek een enorm babbelgat te zijn met dezelfde bizarre fantasie als wij. Toen we in philly waren had hij net twee dagen vrij van zijn werk dus had hij de nodige tijd om ons rond te gidsen. Onze gesprekken langs the streets of philadelphia begonnen dan ook steeds grappiger te worden. We kregen de meest bizarre gesprekken, van het imiteren van katten tot onze aartsvrouwen Hono en Lulu. (neen, geen uitleg hierbij vragen!)
We hebben serieus wat afgelachen ginter achter! Binnenkort komt hij ook naar ons land!
Tot nu toe vonden we trouwens philly de coolste stad uit!
Toen we in washington aankwamen, merkten we serieus het verschil met het straatbeeld dan dat van philly.
In Philly, waar iedereen vol tattoos hing en street-dressed waren kwam washington nogal stijfes en well-dressed over.
Het kon al helemaal niet meer op toen we ons luxe appartement zagen waar we konden overnachten! Onze host was out of town, maar ze had de sleutels van haar magisch appartement bij de receptie achter gelaten! Onze ogen puilden uit ons hoofd bij het zien van al onze verworven luxe!
Het was echt teveel voor woorden! Een superzacht bed, airco, een roofdeck met een gigantisch zicht over washington (konden zelfs het witte huis zien). We voelden ons die nacht echt wel op hotel... Iets wat we niet echt gewoon zijn dus!
De dag erop schaafden we onze cultuur wat bij in het Amerikaans museum en gingen we een kijkje nemen bij de woonst van obama.
Jammer genoeg was hij net een koffietje gaan drinken en hebben we hem niet kunnen ontmoeten.
Wel mag hij dringend eens de achterkant van zijn huis gaan schilderen. Want daar begint het meer op een grijs huis dan op een wit huis te lijken!
Savonds hadden we goesting in wat fun! en aangezien Washington niet echt de stad was waar we het moesten gaan zoeken, gingen we het gaan zoeken in Baltimore.
En inderdaad we hebben meer bars gezien in Baltimore dan ergens anders. We maakten er ook een supermooie hike!
Alleen verloren we serieus de weg toen we uit de bossen wouden weg geraken. Het plan was om een uurtje te gaan hiken en dan te gaan zwemmen in een tof meertje. Maar het werd twee en een anderhalf uur serieus hiken. Het voelde meer aan dat we aan het zwemmen waren in het bos dan wat anders.
Onze enthousiaste ervaren hiker zag er anders geen graten in en bleef ons met de meest vreemde kreetjes oppeppen. Overtuigd dat we safe and sound uit de bossen zouden geraken! Na heel wat rare rondzwervingen dan gelukkig terug bij onze auto geraakt en uitgehongerd op wat lekkere maryland crabcakes gevlogen.
De avond en nacht zelf werd dan weer bijzonder zwaar terug een nieuwe bar dat we kost wat kost moesten verkennen. De meest bizarre youtube filmpjes werden er vertoond en terug bleven we tot de last call waardoor we oververmoeid gingen maffen.
Met andere woorden: wie ooit naar baltimore afzakt wij weten de adresjes van coolste bars en welk beer je daar allemaal moet drinken.
ok, nu moet ik hier echt van het internet gaan!
Nog iets heel belangrijks: momenteel zitten we in new orleans!
We kunnen hier helaas echt niet fietsen. Het weer is hier barslecht en de fietsroutes niet echt dat.
Dus zullen we onze reisroute moeten aanpassen... Wie weet waar we nu weer gaan eindigen!
to be continued!
Zoals misschien al eerder verteld: philly was great!
Ook onze host James was echt de max! Hij bleek een enorm babbelgat te zijn met dezelfde bizarre fantasie als wij. Toen we in philly waren had hij net twee dagen vrij van zijn werk dus had hij de nodige tijd om ons rond te gidsen. Onze gesprekken langs the streets of philadelphia begonnen dan ook steeds grappiger te worden. We kregen de meest bizarre gesprekken, van het imiteren van katten tot onze aartsvrouwen Hono en Lulu. (neen, geen uitleg hierbij vragen!)
We hebben serieus wat afgelachen ginter achter! Binnenkort komt hij ook naar ons land!
Tot nu toe vonden we trouwens philly de coolste stad uit!
Toen we in washington aankwamen, merkten we serieus het verschil met het straatbeeld dan dat van philly.
In Philly, waar iedereen vol tattoos hing en street-dressed waren kwam washington nogal stijfes en well-dressed over.
Het kon al helemaal niet meer op toen we ons luxe appartement zagen waar we konden overnachten! Onze host was out of town, maar ze had de sleutels van haar magisch appartement bij de receptie achter gelaten! Onze ogen puilden uit ons hoofd bij het zien van al onze verworven luxe!
Het was echt teveel voor woorden! Een superzacht bed, airco, een roofdeck met een gigantisch zicht over washington (konden zelfs het witte huis zien). We voelden ons die nacht echt wel op hotel... Iets wat we niet echt gewoon zijn dus!
De dag erop schaafden we onze cultuur wat bij in het Amerikaans museum en gingen we een kijkje nemen bij de woonst van obama.
Jammer genoeg was hij net een koffietje gaan drinken en hebben we hem niet kunnen ontmoeten.
Wel mag hij dringend eens de achterkant van zijn huis gaan schilderen. Want daar begint het meer op een grijs huis dan op een wit huis te lijken!
Savonds hadden we goesting in wat fun! en aangezien Washington niet echt de stad was waar we het moesten gaan zoeken, gingen we het gaan zoeken in Baltimore.
En inderdaad we hebben meer bars gezien in Baltimore dan ergens anders. We maakten er ook een supermooie hike!
Alleen verloren we serieus de weg toen we uit de bossen wouden weg geraken. Het plan was om een uurtje te gaan hiken en dan te gaan zwemmen in een tof meertje. Maar het werd twee en een anderhalf uur serieus hiken. Het voelde meer aan dat we aan het zwemmen waren in het bos dan wat anders.
Onze enthousiaste ervaren hiker zag er anders geen graten in en bleef ons met de meest vreemde kreetjes oppeppen. Overtuigd dat we safe and sound uit de bossen zouden geraken! Na heel wat rare rondzwervingen dan gelukkig terug bij onze auto geraakt en uitgehongerd op wat lekkere maryland crabcakes gevlogen.
De avond en nacht zelf werd dan weer bijzonder zwaar terug een nieuwe bar dat we kost wat kost moesten verkennen. De meest bizarre youtube filmpjes werden er vertoond en terug bleven we tot de last call waardoor we oververmoeid gingen maffen.
Met andere woorden: wie ooit naar baltimore afzakt wij weten de adresjes van coolste bars en welk beer je daar allemaal moet drinken.
ok, nu moet ik hier echt van het internet gaan!
Nog iets heel belangrijks: momenteel zitten we in new orleans!
We kunnen hier helaas echt niet fietsen. Het weer is hier barslecht en de fietsroutes niet echt dat.
Dus zullen we onze reisroute moeten aanpassen... Wie weet waar we nu weer gaan eindigen!
to be continued!
vrijdag 4 september 2009
go with the flow....
ola,
Ondertussen zijn we al een week onderweg in het gekke Amerika, dus tijd voor een updatje!
Wilmington was dus zoals al verteld echt wel de max. De stad zelf was niet zo heel erg bezonder, `t was vooral de toffe hosts die het daar maakten!
Na ons eerste nachtje ginder waren we dus van plan om een fietstochtje te maken in de hele mooie omgeving!
De fietsen die we ginder gekregen hadden zagen er echt heel erg tof uit! Maar helaas was dat allemaal schone schijn!
We mochten al beginnen met het opblazen van de banden en het zadel en andere onderdelen goed te monteren.
Na ons zwaar mechaniekwerk dachten we dat we van alle fietskwaaltjes verlost waren en vertrokken we richting the valley. 20 meter verder bleken de remmen niet zo goed te werken. Wel een probleem natuurlijk in de heuvelachtige omgeving. Lieselot zoefde gezwind de heuvels af terwijl ik heel erg veel moeite moest doen om door het groene licht te geraken. (mijn remmen leken te kleven aan mijn banden).
Maar we panikeerden nog niet, we hadden wel al wat ergere riviertjes doorfietst... Tot er plots een pedaal van lieselot haar fiets afviel. Midden op de weg tussen het drukke verkeer!
Met andere woorden we mochten terug huiswaarts keren en terug wat mechaniekwerk verrichten. Gelukkig hadden we nog een extra fiets staan waarvan de pedalen er wel wat steviger uitzagen!
Op goed geluk vertrokken we uiteindelijk opnieuw op zoek naar onze vallei! Na wat stevig klimwerk zagen we die uiteindelijk tussen de boompjes opduiken! Jammer genoeg bleef ze tussen de bomen, want het bleek overal nogal behoorlijk verboden te zijn om die te betreden. En het publieke gedeelte leken we niet direct te vinden, damned damned!
Gelukkig konden we `s avonds alles doorspoelen met een fles wijn. De collega's van Jose namen ons zelfs mee uit te eten naar een leuke bar waar we grote hoeveelheden eten serveerden.
Het werd nog een hele leuke avond ginder!
De volgende ochtend (lees middag) werden we veel te laat wakker! Jose had ons beloofd om ons naar het busstation te brengen zodat we naar philadelphia konden reizen. Maar aangezien we ons wat overslapen hadden, hoe kon het ook anders in dat veel te zachte bed, maakten we ons in recordtempo klaar!
Die middag kwamen we aan in de mooie stad philadelphia!
De metro viel deze keer wel heel erg goed mee en we vonden verrassend vlug het adres van onze host James. Dat dachten we tenminste! Overtuigd van het juiste adres belden we aan. Er deed niemand open, hoe raar dat ook was. Dus besloten we maar op eventjes op de stoep te wachten. Een vriendelijke buurvrouw kwam langs en vroeg of we aan het wachten waren op haar buurmeisje... buurmeisje? meisje?
Verkeerde straat dus!
Na uiteindelijk bij het juiste huis van James te zijn gearriveerd, mochten we opnieuw vertrekken. James was nog aan het werk en we mochten hem daar vergezellen.
Na veel mooie omwegen vonden we uiteindelijk de bar waar hij werkte. Hij stelde ons de bierkaart voor die we met veel plezier verkenden. Onder andere La Chouffe kwamen we op de kaart tegen en groene duvel! De groene duvel kan maar beter in Amerika blijven want het smaakte meer naar tandpasta dan naar bier. Maar ja, hebben we ooit gezegd dat amerikanen een goede smaak hebben?
Later die avond kregen we het trouwens ook nog aan de stok met een amerikaan die dacht dat hij een betere bierkennis had dan wij! Maar soit, grappig was ook dat Lieselot werd aangesproken door een overtuigd phillie-suporter omdat die in de waan was dat lieselot de footballmatch zeer aandachtig volgde.
Met andere woorden: het was me weer een avondje!
to be continued!
Ondertussen zijn we al een week onderweg in het gekke Amerika, dus tijd voor een updatje!
Wilmington was dus zoals al verteld echt wel de max. De stad zelf was niet zo heel erg bezonder, `t was vooral de toffe hosts die het daar maakten!
Na ons eerste nachtje ginder waren we dus van plan om een fietstochtje te maken in de hele mooie omgeving!
De fietsen die we ginder gekregen hadden zagen er echt heel erg tof uit! Maar helaas was dat allemaal schone schijn!
We mochten al beginnen met het opblazen van de banden en het zadel en andere onderdelen goed te monteren.
Na ons zwaar mechaniekwerk dachten we dat we van alle fietskwaaltjes verlost waren en vertrokken we richting the valley. 20 meter verder bleken de remmen niet zo goed te werken. Wel een probleem natuurlijk in de heuvelachtige omgeving. Lieselot zoefde gezwind de heuvels af terwijl ik heel erg veel moeite moest doen om door het groene licht te geraken. (mijn remmen leken te kleven aan mijn banden).
Maar we panikeerden nog niet, we hadden wel al wat ergere riviertjes doorfietst... Tot er plots een pedaal van lieselot haar fiets afviel. Midden op de weg tussen het drukke verkeer!
Met andere woorden we mochten terug huiswaarts keren en terug wat mechaniekwerk verrichten. Gelukkig hadden we nog een extra fiets staan waarvan de pedalen er wel wat steviger uitzagen!
Op goed geluk vertrokken we uiteindelijk opnieuw op zoek naar onze vallei! Na wat stevig klimwerk zagen we die uiteindelijk tussen de boompjes opduiken! Jammer genoeg bleef ze tussen de bomen, want het bleek overal nogal behoorlijk verboden te zijn om die te betreden. En het publieke gedeelte leken we niet direct te vinden, damned damned!
Gelukkig konden we `s avonds alles doorspoelen met een fles wijn. De collega's van Jose namen ons zelfs mee uit te eten naar een leuke bar waar we grote hoeveelheden eten serveerden.
Het werd nog een hele leuke avond ginder!
De volgende ochtend (lees middag) werden we veel te laat wakker! Jose had ons beloofd om ons naar het busstation te brengen zodat we naar philadelphia konden reizen. Maar aangezien we ons wat overslapen hadden, hoe kon het ook anders in dat veel te zachte bed, maakten we ons in recordtempo klaar!
Die middag kwamen we aan in de mooie stad philadelphia!
De metro viel deze keer wel heel erg goed mee en we vonden verrassend vlug het adres van onze host James. Dat dachten we tenminste! Overtuigd van het juiste adres belden we aan. Er deed niemand open, hoe raar dat ook was. Dus besloten we maar op eventjes op de stoep te wachten. Een vriendelijke buurvrouw kwam langs en vroeg of we aan het wachten waren op haar buurmeisje... buurmeisje? meisje?
Verkeerde straat dus!
Na uiteindelijk bij het juiste huis van James te zijn gearriveerd, mochten we opnieuw vertrekken. James was nog aan het werk en we mochten hem daar vergezellen.
Na veel mooie omwegen vonden we uiteindelijk de bar waar hij werkte. Hij stelde ons de bierkaart voor die we met veel plezier verkenden. Onder andere La Chouffe kwamen we op de kaart tegen en groene duvel! De groene duvel kan maar beter in Amerika blijven want het smaakte meer naar tandpasta dan naar bier. Maar ja, hebben we ooit gezegd dat amerikanen een goede smaak hebben?
Later die avond kregen we het trouwens ook nog aan de stok met een amerikaan die dacht dat hij een betere bierkennis had dan wij! Maar soit, grappig was ook dat Lieselot werd aangesproken door een overtuigd phillie-suporter omdat die in de waan was dat lieselot de footballmatch zeer aandachtig volgde.
Met andere woorden: het was me weer een avondje!
to be continued!
dinsdag 1 september 2009
exploring ny/ arrival in wilmington, delaware
op de laatste foto's zie je het mooie huis waar we nu inzitten.
alleen de kat heeft ons niet zo heel erg graag!
our arrival in the states
1-waiting for our host in brooklyn, ny.
2-don't mess with us!
3-we found the missing twin towers @ ground zero
4-5-ferry to staten island.
Abonneren op:
Posts (Atom)