Na een lange treinreis tussen de bergtoppen van de Apenijnen belandden we bij Mr Garrison en zijn roommate Joseph. Mr Garrison is een leerkracht die graag "ok" zegt en Joseph studeert geneeskunde.
Gezien we onze energie die dag nog niet kwijt konden waren we blij dat ze ons die avond mee op stap namen.
Na een stevige wandeling op en neer in de straatjes kwamen we terecht bij een feestje bij een Italiaan thuis.
Door het late uuur werden we getuige van hoe dronken Italianen eruit kunnen zien. Eén tegen de kast, nog 4 achter de koelkast, 3 aan het waggelen,....
Ondertussen hadden we al een opvang geopend voor zatte Italianen.
Eén iemand gaf ons zelfs de politieke raad dat de Vlamingen meer boel in eigen land moesten gaan zoeken tegen de Walen.
De volgende dag werden we wakker met prachtig zicht op de Apenijnen. Mr Garrison had ons zijn slaapkamer afgestaan en sliep naar eigen zeggen "ergens onder een brug".
Niet alleen werden we verrast door een Italiaans ontbijt. Mr Garrison stelde ook voor om onze gids te zijn en ons Perugia te laten zien.
Hij gidste ons langs veel kleurrijke huisjes, mooie uitzichten,... We doken de ondergrondse stad in, aten er de lekkerste gelato. Op de kop toe kregen we savonds kookles door Joseph. Hij maakte een lekkere pastaschotel die ons na de vermoeiende dag wel smaakte.
De pasta (nummer 35??) moest nog verteerd worden, dus deden we nog een wandeling in de stad die eindigde in de gezellige Irish pub.
We konden nog eens op het gemak bekomen van ons bezoekje aan deze mooie stad. En konden al eens beginnen denken aan ons verblijf in Venetie.
Couchsurfing daar bleek heel erg moeilijk te zijn, kamperen bij een nacht van 7 graden toch iets te koud...
De volgende ochtend sprongen we de trein op, terug het avontuur tegemoet.....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten