het leven in de woestijn tussen cactussen en mountainlions!

Na al de gekke foto's en onze bijzondere nuchtere laatste post nog wat reisverhalen over de afgelopen dagen...

Nog eventjes terug iets over new orleans.
De avond voor onze vlucht besloten we om bourbon street te ontdekken.  En inderdaad Bourbon street is dikke fun.  We konden 'handgranates' drinken en zelfs werpen, voelden ons terug als twee kleine kinderen op een gigantische kermisattractie. Alles zag er leuk en vol entertainement uit!  Gelukkig dat we geen ADHD hebben of we geraakten er nooit meer weg! We verloren er ook de tijd gigantisch uit het oog zodat we savonds de taxi naar huis mochten nemen. (de streetcar was namelijk al lang gaan slapen).  Maar wat een manier om het hoofdstuk new orleans af te sluiten!

De volgende ochtend stonden we een beetje lightheaded op maar we waren toch zo blij dat we uit het druilige en grijze new orleans achter ons konden laten. Eerlijk gezegd was het alles behalve een sportief avontuur en we vreesden er al een beetje voor dat we nooit meer uit onze routine van slapen tot smiddags en wachten tot de regen was zouden geraken.  (en in een dikke amerikaan zouden veranderen).

De vlucht zelf was terug een serieuze bumpy flight zodat we terug laag moesten vliegen en een mooi zicht hadden over de olievelden van texas.  Want jaja, voor de tweede keer hadden we een tussenlanding in houston, Texas.  Maar ons geluk kon pas helemaal niet op toen we landden in phoenix, Arizona.
Scott wachtte ons op aan de luchthaven en bracht ons veilig naar zijn hometown Tuscon.  Tijdens de twee uur durende rit konden we af en toe al een glimp opvangen van de gigantische cactussen en het wondermooie landschap.  Het voelde aan of we opnieuw op reis waren vertrokken.
Aangekomen in scott's place kwam alles heel vertrouwd over.  Je moet namelijk weten dat we hem hebben leren kennen in Duitsland toen we in Trier aan het fietsen waren.  Tijdens ons fietsweekendje ginter bood hij ons een couch aan.  Scott was toen namelijk daar gestationeerd als piloot op de amerikaanse luchtbachtbasis.  Het was echt al te gek om alle meubels terug die we gezien hadden in duitsland zodat het een beetje voelde als thuiskomen.  Het huis van hem was eigenlijk ook al te gek. We waren weer tussen al die luxe en konden weer eventjes op adem komen.  Wat ook heel erg leuk was is dat zijn huis in een suburb gelegen is, omgeven door woestijn de plaatselijke sterrenwacht.  We konden in zijn tuin zelfs de melkweg zien en enkele planeten. En natuurlijk af en toe een vallende ster... Echt magisch!!!

De dag erop is zo moeilijk te beschrijven, het was echt de perfect day! (vooral de foto's spreken hier voor zich).
Smorgens toverde Scott een magisch ontbijt voor onze neus en hij was ook erg enthousiast om ons zijn werkplaats te laten zien.  Ondertussen is Scott terug gestationeerd in de luchtmachtbasis van arizona.  We hadden veel geluk dat het een zondag was en er weinig activiteit en grote controle was op de luchtmachtbasis.  We moesten maar twee gesprekjes gaan doen met oversten vooraleer we binnen mochten in de restricted area.  Alle geluk dat we geen mohammed en el sjarif heten en geen lange baarden hebben.  (We hadden die ochtend onze vrouwelijke hormonenkuur correct ingenomen!)

Het was echt gek om er rond te wandelen en de gevechtsvliegtuigen te zien! Aangevuld met heel wat interessante weetjes van Scott.  Natuurlijk hebben we vlug alle zwakke plekken gedecteerd om binnenkort het land te verroveren....ssstht!  Der heeft hier nog niemand door dat we stiekem terroristen aant worden zijn.
Maar het was echt enorm de moeite om het allemaal te bekijken!

Daarna moesen en zouden we gaan hiken... De hike leek heel erg surreeel met overal gigantische cactussen en een landschap om u tegen te zeggen.  Lieselot wou vooral de mountainlions zien.  Vooral toen ze al de bordjes begon te lezen met leuke aanduidingen als "beware of mountainlions, if you see them fight back because you will be fighting for your life".  Ze voelde er zich meteen thuis.  Maar na enkele korte demonstraties over je hoe je heb moet aanpakken (zie foto's) konden we eraan beginnen.

De dag werd nog superleuk... Maar daarover meer een volgende keer... Nu weeral een chronisch slaaptekort zodat we dringend moeten gaan maffen!
Ondertussen zijn we trouwens in las vegas beland.  Maar hoe dat komt, kom je een volgende keer te weten!

Ons reisverhaal wordt met de dag gekker!
Zelfs wij hebben soms moeite om wakker te worden en te beseffen in welke stad, en in welk nieuw avontuur we nu terug zijn beland!