het regenseizoen gooit roet in het eten, of net niet?

Nog eventjes iets over onze zware dagen in baltimore:
De laatste dag dat we er verblijven, waren we van plan om een fair te bezoeken. Waar mensen gaan pronken met hun grootste groentes, dikste kippen.  Maar het weer zag er alles behalve goed uit.  We besloten dan maar om ford mchenry te ontdekken. Rob Wilson vergezelde ons, een oude vriend van Dave.  Rob zelf vond ons echt entertainment en grappig. Wie ook niet eh! Hij ging er ook mee akkoord om met zijn BMX een spion te spelen in de nieuwe oorlog waarbij de Belgen Amerika zullen veroveren.
Wij weten ondertussen namelijk al alle zwakke plekken in de verdediging van de amerikanen, weten hoe we de aanval moeten inzetten EN weten hoe we de amerikanen kunnen omkopen.  (Met belgisch bier natuurlijk)
Na deze interessante namiddag savonds terug een nieuwe bar ontdekt (de hoeveelste kunnen we niet meer zeggen).
Ook nog een bijzonder interessant weetje over Baltimore: de klok daar leerde ons elk uur een nieuw vogelgeluidje.  We zijn ondertussen echte profs geworden en kunnen precies vertellen welk geluid de grote gehoornde uil maakt tot het geluid van de lokale geriemde vissenjager.
Wie hiervoor interesse heeft, vanaf oktober kun je ons boeken voor een boeiende vogelgeluidenshow!
Met andere woorden: ik en lieselot hebben het zeveren nog steeds niet afgeleerd in amerika.  We hopen op beterschap eenmaal terug op belgische bodem.

Momenteel zitten we in New Orleans en verblijven we bij Kurt.  5 jaar geleden was Kurt de eerste gast die Nathalie bij haar thuis hostte.  Hij pikte ons op aan de luchthaven om ons naar onze volgende verblijfplaats te brengen: het mooie huis van zijn grootmoeder dat hij deelt met een aantal roommates.  Naast zijn drukke bezigheden (studeren en werken) moet hij ook het huis een beetje opknappen na de orkaan Katrina.  Vooral de benedenverdieping werd aangetast door de overstroming en daar kan je de schade nog heel goed zien.  Ook in het straatbeeld kun je nog heel goed zien welke ellende er hier moet geweest zijn.
De eerste dag gingen we op zoek naar de streetcar.  (in new orleans zeg je dat namelijk tegen een de tram)  Na een halfuur was er van de streetcar nog geen spoor te bekennen en begon het als zot te regenen!  De regen viel met tonnen uit de lucht.  Het schamele zeiltje waar we onder schuilden kon amper weerstand bieden.  Na nog een half uurtje wachten kwam onze streetcar eindelijk aangereden...
In het centrum aanbeland begonnen we ons te realiseren dat fietsen in zo`n weer echt onbegonnen werk zou zijn.  We kwamen er een beetje weemoedig van en in een gezellig cafeetje in het Frans kwartier begonnen we te dromen over exotische bestemmingen.  Hoe meer we droomden, hoe meer we verlangden naar de zon.  Op het einde van de middag vonden we dat we er gewoon moesten voor gaan! `America, the land of opportunities`
Thuis gekomen vlogen we achter de pc en brainstormden we over een alternatieve reisroute.  Plots kwamen we op het idee om onze long time no see friend Scott in Arizona een bezoekje te brengen.  Zo gezegd, zo gedaan!  Na een superheerlijke maaltijd, bereid door een echte chefkok (en roommate van Kurt) boekten we onze vlucht!

Gisteren goot het opnieuw met bakken uit de lucht en na een superlekkere koffie brachten we een bezoekje aan het kunstmuseum van New Orleans.  We kwamen tot de ontdekking dat de beeldjes en kannetjes van de kringloopwinkel ook in aanmerking zouden komen als kunstobjecten in Amerika.  We denken er ondertussen aan om ook een kunstmuseum te beginnen in Amerika.
Rondom het kunstmuseum bevond zich het citypark, het was er echt gigantisch mooi. De bomen waren echt prachtig met takken die overal rondkronkelen.

Terug gekomen uit het park besloten we te bekomen met een koffietje in jaja onze vertrouwde koffieshop.
We moeten hier ook wel eventjes vertellen dat die shops hier altijd enorm gezellig zijn. Meestal ga je hier gewoon naartoe om te werken achter je laptop of een goed boek te lezen die er altijd voorradig zijn of om er een vergadering te doen.  Het is er altijd gezellig druk.
Toen we gezellig aan het kletsen waren boven onze koffietjes kwam Kurt ook binnengewandeld vergezeld met zijn homework.
Van toeval gesproken.

Gisterenavond zijn we hebben we samen met kurt eens het franse quartier bezocht.  In een heel speciale russisch cafeetje gezeten.
En de plaatselijke irish pub ook eens aangedaan! Twas wel de moeite!  We vonden het allebei heel erg gezellig.
Kurt was een goede biergids, door zijn reis door belgie weet hij blijkbaar nog heel goed welke goede biersmaak de belgen hebben!

Trouwens we zijn ondertussen ook wel een beetje nieuwsgierig wat er daar allemaal gebeurt aan de andere kant van het water.
Jullie mogen gerust hier ook een beetje updates posten! Kwestie dat we nog mee zijn met alles eh!

Allez, wij gaan hier de regen nog eens gaan trotseren!
Morgen vliegen we dus richting zon en prachtige natuur!

groetjes,