The final post... the final curtain...

Boehoe... het is echt niet plezant om dit te moeten schrijven, onze laatste post.
We hadden wel nog een maand kunnen rontrekken in de states.  Maar jammer genoeg zitten we nu in een vliegtuig richting Brussel.
De laatste dagen in new york zijn echt nog super geweest.  We logeerden er in Wiliamsburg, echt de coolste buurt van new york.
Veel jonge mensen, veel creativiteit, een hele toffe vibe.  En last but not least: hele toffe bars!

De eerste avond nam Rebecca ons mee naar een release party van een website voor vrouwelijke drummers.  Zij en vriendin waren echt hele chille mensen om mee op te trekken. Hebben er ons goed mee geamuseerd.
Via hen leerden we ook Ralf kennen en met hem hadden we bierdiscussie n°3541.  Maar eerlijk gezegd had hij toch ook wel een heel uitgebreide kennis over de Amerikaanse en Britse biercultuur.  Hij gaf ons ook het adres van een biercafé in brooklyn.  (Barcade).
Die we volgens hem echt wel eens moesten gaan uitchecken om zo overtuigd te geraken dat Amerikanen toch ook wel deftig bier kunnen brouwen.

De dag erop besloten we ook om Manhatten links te laten liggen en de boel downtown te gaan verkennen.  En we hebben er geen spijt van gekregen.  Er zijn downtown zoveel leukeren buurten dan het gekke uptown. 
Ook bedfort avenue was voor ons echt wel de place to be.  Gezellige platenwinkels, supertoffe tweedehanswinkels (beacon's closet!!!!)
Onze laatste dag in ny was echt wel genieten!

Ook savonds hadden we terug een topavond.  We ontdekten er de bar van Ralph en de sympathieke barman joe zag het helemaal zitten om ons in te wijden in de amerikaanse biercultuur.
Vooral 'le raison d'être' en de 'pumpkin ale' kon onze smaakpupillen wel bekoren.
Later die avond leerden we nog een typisch mexicaans gerechtje kennen: tamales!
SUPERLEKKER!
Normaal gezien kun je dit enkel vinden aan de westkust, dus hebben we echt geluk gehad.

Ondertussen beseften dat we wel dat we konden vertrouwen op de suggesties van onze vriend Ralph.  Dus sleurden we hem de volgende dag mee om ons de laatste belangrijke plaatsen van NY te tonen.
Terug was dit een goed idee, want we deden een hele mooie wandeling over de brooklyn bridge. (een echte aanrader!)
Daarna nam hij ons mee naar dé bekendste pizzatent van brooklyn. We moesten er wel een uur in de rij staan om binnen te mogen.  Maar Ralf verzekerde ons dat dit zeker de moeite waard!!

Toen we eindelijk binnen waren en onze pizza voorgeschoteld kregen werd het voor nathalie allemaal te veel. Ze kreeg er zelfs een appelflauwte van.  Maar gelukkig hebben de Amerikanen steeds cola in de buurt en een slok ervan was dan ook het ideale hulpmiddel! Gered door de cola dus!

Toen we dachten dat het ergste van die dag voorbij was waren we er weeral ferm naast.  Blijkbaar vergeten dat we nog een vliegtuig moesten nemen!
Zonder problemen zoefden we richting onze terminal.  Maar we trokken er pas echt onze ogen open toen we de chaos op JFK zagen.  Van rijen kon je niet bepaald spreken en nog minder van een incheckbalie.  Er stonden enkele computers waarop we onze tickets konden afprinten maar die leken allemaal niet te werken.  Na een halfuur proberen konden we na veel miserie uiteindelijk toch onze tickets afdrukken.  Maar de stress sloeg terug toe toen we de massa zagen die stonden aan te schuiven bij de bagage dropp-off.
Het vliegtuig halen leek er op die manier voor ons gelijk echt niet meer in te zitten.  Na 40 minuten wachten kregen we het bericht dat iedereen, waarvan de vlucht vroeger vertrok, vooraan in de rij mocht gaan staan.  De vriendelijke bediende vertelde ons wel om wat op te schieten.  Waar haalde ze dat vandaag???  Ze toonde ons wel nog de weg naar ons volgend obstakel: de security.
Opnieuw hetzelfde scenario: gigantisch veel volk en chaos.  Uiteindelijk werden we terug afgeropen en konden we terug vooraan in de rij gaan staan.  Zodat we op het nippertje onze vlucht haalden!!!!
Met andere woorden: JFK de frustrerendste luchthaven ooit!

Op het vliegtuig konden we gelukkig eens herademen en terugblikken op al onze avonturen en belevenissen!
België zal zeker terug wat wennen worden!
Maar we kunnen toch echt wel spreken van een reis uit de duizend!
Zoveel zotte dingen gedaan, zoveel prachtige mensen ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt, zoveel overweldigende natuurlandschappen gezien.
We gaan altijd met een glimlach aan de states kunnen terugdenken.

Voila dat was ons verhaal!  Nu is het eens aan jullie!
We zijn allebei heel erg benieuwd wie er dit jaar allemaal met ons is meegereisd.  Af en toe kregen we een mailtje van één van jullie met wat aanmoedigingen. Maar we zouden het heel erg leuk vinden om eens te weten wie de onzichtbaren waren.Ook om ons wat over onze states-heimwee te helpen!
Dus maak jullie gerust eens bekend met een reactie wat jullie van onze rondzwervingen vonden.

Vele groetjes,